gad-demet

Moja plejlista się na mnie uwzięła.. Same ckliwe smuty. I to dzisiaj. W sumie dzień jak co dzień. Ale jednak jest to kolejna samotna noc. Czuję się jakbym nie miała nic swojego. Jakbym nawet ja do siebie nie należała. Mam straszne zmiany nastroju. Od euforii która ogarniała mnie aż do wczoraj, po dzisiejsze przygnębienie. Bez powodu. Nawet płakać mi się nie chce, bo nie mam o co.
Wiem że byłabym w stanie poświęcić wszystko to co we mnie zostało mojego, prawdziwego, tego skrywanego w środku, żeby tylko być szczęśliwą. Tak jak kiedyś...
To uczucie kiedy wiedziałam, że ktoś na mnie czeka. Jestem dla kogoś jedną z tych najważniejszych osób. Stabilizacja. I pełna otwartość. Czuję że się zamykam. Nie umiem już być tak całkiem szczera. Zaczynam milczeć na niektóre tematy. Coraz mniej interesują mnie babskie ploteczki. Uciekam w naukę. Ale chyba nawet z tym zaczynam już przesadzać. Tymbardziej że jest to nieco bezowocne. Co z tego że ślęcze nad książkami po pare godzin kiedy przez większość czasu moje myśli krążą wokół zupełnie innych tematów? To jak rzucanie mostów na wiatr.
A jeśli ja się oszukuję? Sama siebie? Jesli nie ma nic dalej? A czekanie tylko powiększa dystans z którego prędzej czy później spadnę?
Znowu zaczęły nachodzić mnie stany lękowe. Coraz silniejsze. Zdarzają się częściej. To już nie tylko strach w samotności, ale również wśród ludzi których znam i którym ufam.
Maski. Wszędzie maski. Nic nie jest takie jak kiedyś. Wszystko staje sie metaforą czegoś innego. Nie ma prostej drogi, tylko kręte ścieżki z których łatwo zboczyć na pustynię samotności lub w gąszcz niemoralnej rozrywki.
Chyba musze zacząć wszystko od początku. Tak jakbym się dopiero urodziła. Z ta różnicą że będę już miała swój własny bagaż doświadczeń. Start z czymś takim powinien być łatwiejszy. Nie będę już taka naiwna.
Szkoda że tylko dwie, może trzy osoby zauważają że coś się ze mną dzieje. Wewnątrz krzyczę. Nie jest to niczyja wina. Zaczęło się to już dawno temu, chyba już w Częstochowie. Ale najpierw byłam za młoda żeby to zrozumieć i uważałam to za normalne. Potem starałam się to w sobie tłumić. Dzisiaj chciałabym to wyrzucić. Publicznie. Boję się.
Tak strasznie się boję.
A jednak płaczę. Czy to wszystko to odpowiedni powód? Nie chcę być teraz sama.. Ale co mam zrobić? Zawołać kogoś? "Ej halo! Pomocy!" Przecież to żałosne. A gdyby się mnie zapytano dlaczego? Co odpowiem?
"boję się?"
"czego?"
"samotności.."
"masz przyjaciół"
"wiem"
"więc o co chodzi?"
"nie wiem.."
Już to widze...
Wyglądam teraz jak małe dziecko, zapłakana, ściskająca maskotkę i kuląca się na krześle. Jak wystraszone zwierzę podskakuję przy każdym trasku dobiegającym z za drzwi. Chyba jednak nie chcę żeby ktokolwiek mnie taką zobaczył. Całkowicie odsłoniętą, słabą i wystraszoną. To już nie jest Chmura - głośna, odważna dziewucha, podejmująca wyzwania i ciesząca się z drobiazgów. Ona jest wyimaginowana. Taka chciałabym być. Taką mnie widzą.
Teraz jestem Agnieszką, albo nawet Agusią małą, cichą i niezauważaną. Cieniem. Jak kiedyś.
Czasami myśle że tak było lepiej.

A za oknem zimno i do domu daleko...